Türkiye'de Fethullah Gülen Terör Örgütü'nün (FETÖ), toplumu dizayn etmek üzere gelecekte yaşanacak olan gelişmelere önceden hazırlanması ve olaylar gerçekleştiğinde de kimsenin şaşırmaması için diziler aracılığıyla mesajlar verdiği iddiası yeniden gündeme geliyor

Bugünlerde Kaşif Kozanoğlu’nun şüpheli ölümünden dolayı Adalet Bakanı Akın Gürlek de 15 Ocak 2003 tarihinde Show TV ekranlarında yayınlanmaya başlayan ve cinayet ile ilişkilendirilen Kurtlar Vadisi dizisini konuşmaya başladı. Ancak aslında konuşulması gereken başka bir dizi daha vardı.

“ŞUBAT SOĞUĞU”

Senaryonun ismi bile başlı başına bir mesaj niteliğindeydi. 28 Şubat 1997 sürecinin ardından etkisini önemli ölçüde kaybeden ve daha sonra ABD'ye giden Fethullah Gülen hareketi açısından bu döneme adeta “Şubat Soğuğu” adı verilmişti.

Dizi, örgütün tescilli TV kanalı Samanyolu TV’de yayınlandı. Yayınlandığı dönemde kamuoyunun fazlaca dikkatini çekmedi. Ancak Ergenekon senaryosunun bu “5 yıl önceki diziden” çıktığı haberi yapıldı.

Ergenekon davasında herkes “1 numara”yı ararken, iki dedesinden birisinin adını saklayan dönemin TBMM Başkanı Bülent ARINÇ’ın kumpas senaryosunun kahramanı olan, yani aranan, o “1 numara”yı bildiği iddia edildi.

İlk bölümü 21 Eylül 2004 tarihinde yayınlanan ve 30 Haziran 2006'ya kadar toplam 78 bölüm süren “Şubat Soğuğu” dizisinin izleyicileri arasında Bülent Arınç da bulunuyordu.

Dizi devam ederken, Samanyolu TV'de Ali Ahmet Böken ve Hidayet Karaca'nın sunduğu bir programa katılan Arınç'a şu soru yöneltildi:

“-Efendim sizi dizide en çok, Mehmet Aziz TARMAN mı etkiliyor?”

Sebatay Sevi’nin günümüzdeki takipçilerine binaen temsili ismi Tahir Mutlu ile yıllar öncesine dayanan dostluğuna  istinaden dizideki  -1 numara olan Mehmet Aziz Tarman karakteri, senaryoda önemli bir figür olarak öne çıkıyordu. Resmi bir kimliği olmasa da  adeta “Derin Devlet”  lideri ve perde arkasında ülkenin siyasetini, medyasını ve toplumsal olaylarını yönlendiren çok güçlü ve gizemli bir figürdü.

Bülent ARINÇ da bu ilişkileri bildiği için:

“Hayır beni en çok Tahir MUTLU (Fethullah GÜLEN) etkiliyor.” diyerek yanıtlar.

Programın ilerleyen bölümünde ARINÇ, soru sorulmadan:

“Düğmeye basanı gerçekten öğrenmek istiyor musunuz… Ben size düğmeye basanı söylerim ama bu konuda başka bir soru sormayacaksınız.”(*) İfadesini kullanır. Bunun üzerine sunuc, ardından sunucu “buyurun söyleyin” der. Bunu üzerine ARINÇ, “Düğmeye basan kişi Mehmet Aziz TARMAN’dır. Kendisi kanlı canlı yaşıyor. Ulusal Güvenlik ve Strateji Komitesi Başkanı’dır.” sözlerini sarf etmiştir.

Dizide Fethullah Gülen’i oynayan Tahir Mutlu’dan değil de, Ulusal Güvenlik ve Strateji Komitesi Başkanı rolünde olan Mehmet Aziz Tarman’dan etkilenecek kadar bilgiye sahip olan bir Arınç vardır. Kendisi daha sonra kozmik odaya girilmesinde de başrol oynar.

Ayrıca dizideki Sebatay Sevi’nin temsilcilerinden Mehmet Aziz Tarman’lar da, “Cumhuriyeti biz kurduk, biz yıkarız.” diyenler cephesindedir.

Türkiye'de, hala Bülent ve Bülentleri sahaya sürenler yargılanmaz.

Daha sonraki süreçte “kozmik oda” tartışmalarında da önemli rol oynayan Arınç'ın bu sözleri, bugün geriye dönüp bakıldığında yeniden değerlendirilmeyi hak ediyor.

Türkiye'de yıllardır birçok siyasi ve hukuki süreç sorgulanırken, bu süreçlerde rol oynayan isimlerin ve onları destekleyen yapıların yeterince araştırılmadığını düşünenlerin sayısı da az değil.

Yine bu diziye bakarken ilginç bir tesadüf ise yıllar sonra yaşandı.

Payitaht Abdülhamid dizisinde Edmond de Rothschild karakterini canlandıran oyuncu Mehmet Suavi Eren, daha önce Şubat Soğuğu dizisinde “Derin Devlet” liderinin canlandıran Mehmet Aziz Tarman karakterini oynamıştı.

Kaynak

(*) Muammer Karabulut, Oyunun Adı Kontra Ergenekon, Gökbörü Yayınları, 1. Baskı, Mayıs 2009. Nuh Gönültaş, Tercüman Gazetesi, 5 Nisan 2005 tarihli köşe yazısı.

Karl Marx, Feuerbach Üzerine Tezler’in on birincisinde, “Filozoflar dünyayı yalnızca çeşitli biçimlerde yorumlamışlardır; oysa asıl mesele onu değiştirmektir.” der. Marx kendilerinden haberdar olsun ya da olmasın, bu ve benzeri sözlerin doğruluğuna en çok inananların Osmanlı coğrafyasında bulunduğu söylenebilir.

19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Devlet-i Aliyye-i Osmaniye’nin toplumsal, siyasal ve ekonomik bakımdan zayıflaması ve bir yıkım tehdidiyle karşı karşıya kalması, Osmanlı münevverlerini mutlaka bir şeyler yapılması gerektiğine inandırmıştı. Pratiğin yakıcı sorunları karşısında teorinin hiçbir önem taşımadığı düşüncesi giderek hâkim hâle gelmişti. Gerilemenin ve yıkımın önlenmesi, devlet ve millet olarak yeniden eski parlak günlere dönülebilmesi için herkes kendince siyasal bir çıkış yolu öneriyor; insanlar, bu öneriler arasındaki benzerliklere göre kümeleniyordu.

Osmanlıcılık, İslamcılık, Türkçülük, Batıcılık ve ademimerkeziyetçilik gibi düşünceler etrafında birleşiliyor; her kesim kendi haklılığını göstermeye çalışırken birtakım olgulara ve sözüm ona delillere dayanan bir didişme ortamı oluşuyordu. Bu dönemin sembol eseri, Yusuf Akçura’nın 1905 yılında yayımlanan Üç Tarz-ı Siyaset adlı çalışmasıydı. Akçura’nın yaptığı gibi çözüm önerileri her zaman Osmanlıcılık, İslamcılık ve Türkçülük terkibi içinde ele alınmasa da aynı zihin ve mantık işleyişi yakın zamanlara kadar hâkimiyetini korudu; bugün de etkisini sürdürmektedir.

Anlamanın ve yorumlamanın önemsiz görüldüğü, siyasal ve ideolojik çekişmenin temel paradigma olarak benimsendiği bu bakış açısı hâlen oldukça güçlüdür. Siyasetin, gündelik hayatın, sanatın, medyanın, düşünce dünyasının ve akademik ortamın başlıca belirleyicisi ve ayrıştırıcısı olmayı sürdürmektedir.

Ancak en başından beri başka bir süreç de alttan alta işlemektedir. Bu süreç; değiştirme ve dönüştürme eylemine girişmeden önce insanı, toplumu, hayatı, dünyayı, kitapları, birbirimizi ve nihayet anlama faaliyetinin kendisini anlamamız gerektiği düşüncesine dayanır. Aynı düşünce, bütün bozulmaların temelinde liyakat sisteminin çökmesinin, kamu mallarının yağmalanmasının ve bunların cezasız bırakılmasının bulunduğunu; böyle bir düzenin kabul edilemeyeceğini de ortaya koymaktadır.

Başlangıçta yeterince önemsenmeyen bu anlayış, zamanla hak ettiği değeri kazanmıştır. Anlamanın kendisini anlamanın önemine işaret eden hemen bütün çalışmaların dayandığı temel yaklaşımlardan biri hâline gelmiştir. Denilebilir ki Üç Tarz-ı Siyaset, hayatın yakıcı sorunlarını ve gerçekliğin çatışmaya dayanan boyutunu merkeze alan ideolojik-siyasal ayrışmanın sembol eseri olmuştur. Buna karşılık derin düşüncenin, teorinin ve anlamanın vazgeçilmezliğini savunan yaklaşım da yönetimdeki vandalizmi, yağmayı, liyakatsizliği ve adaletsizliği kavramadan kalıcı bir çözüm üretilemeyeceğini göstermiştir. Çünkü anlamak, hiçbir zaman geri plana atılabilecek bir faaliyet değildir.

Her şey değişir ve gelişir. Yönetimler, adalet ve hukuk düzenini doğru ve yetkin müdahalelerle değiştirebilir. Ne var ki toplumsal yozlaşmayı ve toplumun içine düştüğü bayağılığı ortadan kaldırmak çok daha zordur. Yasalar değiştirilebilir, kurumlar yeniden düzenlenebilir ve yönetim kadroları yenilenebilir; fakat bozulma bir hayat tarzına, yağma olağan bir davranışa, liyakatsizlik genel bir kabule ve çifte standart sıradan bir uygulamaya dönüştüğünde toplumsal iyileşme son derece güçleşir.

Bugün ülkemiz ve içinde bulunduğumuz bölge, büyük bir yozlaşmanın ve çifte standardın tam merkezindedir. Kamu kaynaklarının yağmalanması, liyakatin değersizleştirilmesi, hukukun kişilere ve kesimlere göre farklı uygulanması, sorumluların cezasız kalması ve bütün bunların giderek normalleştirilmesi yalnızca birer yönetim sorunu değildir. Bunlar, aynı zamanda toplumsal vicdanı ve ortak ahlakı aşındıran derin bir zihniyet krizinin göstergeleridir.

Bu nedenle “Nereden nereye?” sorusunu sorarken yalnızca geçmiş ile bugün arasında yüzeysel bir karşılaştırma yapmak yeterli değildir. Asıl düşünülmesi gereken; bu noktaya nasıl geldiğimiz, hangi değerleri yitirdiğimiz, hangi yanlışları kanıksadığımız ve nasıl bir toplumsal düzen kurmak istediğimizdir. Değiştirmek kuşkusuz gereklidir; ancak neyi, neden ve nasıl değiştireceğimizi anlayamadığımız sürece her değişim girişimi yeni sorunlar doğurmaya mahkûmdur.

Toplumsal bilincin oluşması bakımından belki de en önemli mesele budur: Değiştirmeden önce anlamak, hüküm vermeden önce düşünmek ve konuşurken olayları tarihsel ve toplumsal bağlamları içinde değerlendirmek. Artık bu konu üzerinde ciddiyetle düşünmenin ve bağlamı göz ardı etmeden konuşmanın zamanı gelmiştir. Çünkü nereden geldiğimizi doğru biçimde anlamadan nereye gittiğimizi bilmemiz mümkün değildir.

Önümüzde, Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşlarının Cumhuriyetimizi kurarken sergiledikleri örnek davranışlar ve benimsedikleri ilkeler bulunmaktadır. Onların akla, bilime, liyakate, hukuka, bağımsızlığa ve kamu yararına dayanan anlayışları yalnızca geçmişte kalmış tarihsel bir miras olarak görülmemelidir. Bu anlayış, bugün karşı karşıya bulunduğumuz sorunların aşılmasında yol gösterici olabilecek güçlü bir örnektir.

Atatürk ve Cumhuriyet’in kurucu kadroları, içinde bulundukları son derece ağır şartlara rağmen umutsuzluğa teslim olmamış; toplumsal gerçekliği doğru değerlendirmeye, milletin imkânlarını harekete geçirmeye ve çağdaş bir devlet düzeni kurmaya yönelmişlerdir. Onların ortaya koyduğu sorumluluk bilinci, kişisel çıkarlardan uzak durma iradesi ve ülkenin geleceğini her türlü hesabın üzerinde tutan tavrı, bugün her zamankinden daha fazla hatırlanmaya ihtiyaç duymaktadır.

Dolayısıyla yapılması gereken yalnızca geçmişle övünmek değildir. Cumhuriyet’i kuran iradenin hangi ahlaki, hukuki ve düşünsel temeller üzerinde yükseldiğini anlamak; bu değerleri günümüzün şartları içinde yeniden hayata geçirmek gerekir. Liyakati, adaleti, hukukun üstünlüğünü, kamu ahlakını ve toplumsal sorumluluğu yeniden egemen kılmadan gerçek bir değişimden söz edilemez.

“Nereden nereye?” sorusu, bu bakımdan yalnızca bir yakınma veya geçmişe duyulan özlemin ifadesi değildir. Aynı zamanda kendimizle yüzleşme, kaybettiğimiz değerleri yeniden hatırlama ve geleceğimizi ortak akıl ile kurma çağrısıdır. Cumhuriyet’in kuruluşunda sergilenen kararlılık ve fedakârlık, bu çağrıya cevap verebilmek için ihtiyaç duyduğumuz tarihsel birikimi ve toplumsal gücü hâlâ taşıdığımızı göstermektedir.

Bugün Türkçe’nin etki ettiği dillerin yavaş da olsa ortaya çıkması ile yakın dostum, dil bilimci Kazım Mirşan’ı tekrar hatırladım…

Bir dilin gücü yalnızca onu konuşan insan sayısıyla ölçülmez. Asıl güç, o dilin başka dillere bıraktığı izlerde saklıdır. Tarih boyunca devletler kuran, kıtalar arasında ticaret yollarını kontrol eden ve geniş coğrafyalarda kültürel etkileşim yaratan Türkler, yalnızca siyasi ve askeri değil, dilsel bir miras da bırakmıştır.

Bugün dünyanın dört bir yanında milyonlarca insan, farkında olmadan Türkçe kökenli veya Türkçe aracılığıyla kendi diline geçmiş kelimeleri kullanmaya devam ediyor.

Yunanistan'dan Bosna'ya, Sırbistan'dan Bulgaristan'a, Romanya'dan Macaristan'a, Rusya'dan İran'a kadar uzanan geniş bir coğrafyada Türkçe, günlük hayatın içine yerleşmiş binlerce kelime bırakmıştır.

Balkanlar: Türkçenin ikinci vatanı

Türkçenin en güçlü iz bıraktığı bölgelerin başında Balkanlar gelir.

Osmanlı'nın bölgede yüzyıllar boyunca kurduğu idari, ticari ve kültürel ilişkiler sonucunda binlerce Türkçe kelime Balkan dillerine yerleşmiştir.

Bugün Bosnakça, Sırpça ve Hırvatçada kullanılan;

-Çarşı (čaršija)

-Komşu (komšija)

-Yastık (jastuk)

-Yorgan (jorgan)

-Bahşiş (bakšiš)

-Kapı (kapija) gibi yüzlerce kelime günlük yaşamın doğal bir parçası haline gelmiştir.

Dil araştırmacıları yalnızca eski Yugoslavya coğrafyasında kullanılan Türkçe kelime sayısını binlerle ifade etmektedir.

Bulgaristan'da Türkçe izleri

Bulgarcada kullanılan pek çok kelime doğrudan Türkçe kökenlidir.

Bunlardan bazıları:

-Çorap

-Çardak

-Duvar

-Tavan

-Merak

Kelime hazinesinin önemli bir bölümü günlük yaşam, mimari, mutfak ve ticaret alanlarında Türkçe etkisi taşımaktadır.

Romence'de Türkçe

Romence de Türkçeden yoğun biçimde etkilenen diller arasındadır.

Bugün Romence konuşanlar;

-ciorbă (çorba)

-bacșiș (bahşiş)

-odaie (oda) gibi kelimeleri kullanırken çoğu zaman bunların Türkçe kökenli olduğunu bilmez.

Yunancada Türkçe

Yunanistan'da günlük hayatta kullanılan pek çok kelime Türkçe ile ortak geçmişe sahiptir.

Örneğin:

-Baklava

-Dolma

-Kiosk (köşk)

-Tsai (çay) bunlardan yalnızca birkaçıdır.

İngilizce bile Türkçeden kelime aldı

Çoğu insan Türkçenin yalnızca komşu dillere etki ettiğini düşünür.

Oysa İngilizceye kadar ulaşan birçok kelime bulunmaktadır.

Bunlardan bazıları:

-Yogurt (yoğurt)

-Kiosk (köşk)

-Tulip (tülbent üzerinden Avrupa'ya geçen lale)

-Turquoise (Türk taşı)

Bugün bu kelimeler dünyanın hemen her ülkesinde kullanılmaktadır.

Bir medeniyetin dilde bıraktığı iz

Diller arasındaki kelime alışverişi yalnızca sözcüklerin yolculuğu değildir.

Bir kelime; ticaret yollarını, kültürel ilişkileri, devletleri, göçleri, mutfakları,mimariyi ve hatta medeniyetlerin birbirleriyle kurduğu bağı da anlatır.

Bu nedenle başka dillere geçmiş Türkçe kelimeler yalnızca dilbilimsel bir konu değil, aynı zamanda tarihi bir hafızadır.

Sonuçta;

Bugün Türkçe yaklaşık 300 milyon insan tarafından konuşuluyor olabilir. Ancak Türkçenin etkisi bunun çok ötesine uzanmaktadır.

Balkanlar'dan Orta Doğu'ya, Kafkaslar'dan Avrupa'ya kadar uzanan geniş coğrafyada binlerce Türkçe kelime hala yaşamaya devam ediyor. Kazım Mirşan da alfabeyi ortaya çıkartan dil olarak tanımladığı Proto Türkçe için, “kopmaz bir bağ oluşturduğunu ve bilim yapılacaksa Türkçe’den vazgeçilmez” demişti .  

Ankara'da güvenilir kaynaklardan edindiğimiz bilgilere göre, fon vurgununun uzun süre neden fark edilmediğini sorduk. Aldığımız yanıt, yaşananların adeta özeti niteliğindeydi.

Kaynağımız, vurgunu gerçekleştiren kişilerin korunup kollandığını öne sürerek şu ifadeleri kullandı:

“Çakarları vardı. Çakarlı araçların içinde, önünde ve arkasında korumaları bulunuyordu. Kimse onları durdurmadı. Geçiş üstünlükleri sayesinde, herhangi bir çevirmede durdurulmak bir yana, üstüne üstlük kendilerine selam duruluyordu. Bu nedenle Maliye Bakanı'nın ‘fark ettim’ demesi, dönemin Cumhuriyet Savcısının ve Adalet Bakanının SPK'dan bilgi istemesine rağmen sonuç alınamamasının nedeni de bu ‘çakar’ düzenidir.”

Kaynağımız ayrıca, SPK, MKK ve BIST bünyesinde yapılan tüm işlemleri tedbir amaçlı izleyen ve arka planda çalışan çeşitli algoritmalar bulunduğunu belirtti.

Bu sistemlerin, anormal fiyat hareketlerinde ekranlara anında uyarı düşürdüğünü ifade eden kaynağımız, örnek olarak 2,00 TL seviyesindeki bir fonun 2,90 TL'ye yükselmesi durumunda dahi işlemlerin şüpheli olarak işaretlenebildiğini ve gerekli uyarıların oluşturulduğunu söyledi.

Kaynağımıza göre, bu tür denetim duvarlarının aşılabilmesi ancak karar mekanizmalarında bulunan kişilerin bilgisi ve onayı dahilinde mümkündür.

İddialara göre, söz konusu süreçte bir hisse yaklaşık 159,40 TL ile 250 TL arasındaki seviyelerden toplandı. Daha sonra aynı hissenin fiyatı 3.770 TL'ye kadar yükseldi.

Kaynağımız, böylesine olağanüstü bir fiyat hareketine rağmen herhangi bir etkin müdahalenin gerçekleşmemesini, daha önce sözünü ettiği “çakarlı araçların sağladığı geçiş üstünlüğü ve koruma mekanizması” ile açıklayarak değerlendirmesini tamamladı.

Büyük İsrail Projesi’nin ve İbrahim Anlaşmalarının izini sürmek için 27 Şubat 2008 akşamına, Oxford Üniversitesi CHABAD Derneği’ndeki derse dönmek gerekiyor.

O gece salonda iki isim vardı: CHABAD’ın Rusya sorumlusu ve başhahamı Berel Lazar ile Rothschild ailesinden Nathaniel Philip Victor James “Nat” Rothschild. Nat Rothschild o tarihte henüz 5. Baron değildi; unvan, babası Jacob Rothschild’in 2024’teki ölümünden sonra kendisine geçti.

Lazar, Oxford’daki konuşmasında Putin’in St. Petersburg’da CHABAD okullarının açılmasına arka çıktığını anlattı. Sözü, Putin’in çocukluğuna getirdi:

7 Ekim 1952’de Leningrad’da bir çocuk doğdu. Komşu aile CHABAD mensubuydu. Çocuğu sıcak karşıladılar. O da küçük yaşta bu Yahudi evine saygı duymayı öğrendi. Sofralarında Yahudi yemekleri yedi, aile reisinin Yahudi kitapları okuduğunu gördü, evdeki karşılıklı saygıyı fark etti.

Yıllar sonra aynı çocuk St. Petersburg yönetimine girdi. Mayıs 1990’da Leningrad Sovyeti’ne seçildi; dış ilişkiler komitesi başkanlığı 1991’de, belediye başkan yardımcılığı Anatoli Sobçak döneminde 1994’te geldi. Bir gün, yardımcılardan birinin şehirde Yahudi okulu açılmasına izin vermediğini öğrendi. Belgeleri alıp ilgili yardımcının kapısını çaldı ve yasağın nedenini sordu.

Cevap kısaydı: “Ben de Yahudi’yim. Yahudi okuluna yardım etmekle suçlanmak istemiyorum. İzni vermem.”

Bunun üzerine belgeleri kendisi imzaladı. St. Petersburg’da bir CHABAD okulu daha açıldı. O yardımcının adı Vladimir Vladimiroviç Putin’di.

CHABAD, RUSYA’NIN HAKİMİ OLDU!

Putin 7 Mayıs 2000’de devlet başkanı oldu. Milano doğumlu, ABD vatandaşlığını koruyarak Rus vatandaşlığı da alan Berel Lazar ise 13 Haziran 2000’de Rusya Yahudi Cemaatleri Federasyonu tarafından başhaham seçildi. Adolf Şayeviç unvanı bırakmadı; Kremlin’in muhatabı ise Lazar oldu.

18 Eylül 2000’de Putin, Marina Roşça’daki CHABAD merkezini Lazar’ın yanında açtı.

Üç ay sonra, 21 Aralık 2000’de, aynı merkezde Hanuka sofrasında yine Lazar’ın yanındaydı.

Yani Putin’in CHABAD ilişkisi inkar edilecek bir şey değil. Belgesini, törenlerde, atamalarda ve Kremlin kayıtlarını her yerde bulabilirsiniz!

Eğer Putin CHABAD mensubu bir aile değil de Yahudi bir ailenin yanında yaşamış olsaydı, tercihini kesinlikle CHABAD’dan yana kullanmazdı. En azından KGB’de yıllardır çalışmış bir kişi bu ayrımı yapardı.

Son olarak ABD başkanı Donald Trump’ın damadı olan Jared Kushner’in de Harvard yıllarından beri CHABAD örgütüyle yakın ilişki içerisinde olduğunu bilmeyen var mı?

Geriye kim kaldı?