Almanya'nın yasama organı olan Federal Meclis de  19 Mart 2026 tarihinde, eski Pfizer Avrupa Baş Toksikoloğu Dr. Helmut Sterz dinlendi.

Sterz konuşmasında, “Uygun düzenleyici prosedürlere göre Comirnaty(*) asla onaylanmazdı.” sözleri, hatanın bu sıvının piyasaya sürülmeden önce yapıldığını açıkça gösterdi.  

Alman Meclisi’ndeki sorgulamada Dr. Helmut Sterz’in dikkat çeken konuşmasındaki ana başlıklar şöyleydi:

• Biontech/Pfizer Aşısı Asla Halka Sunulmamalıydı!
• Dünya çapında milyonlarca mağdur var.
• Aşılama kampanyası, yasaklanmış insan deneyi niteliğindeydi.
• Almanya’da 2.133 bildirilen ölüm, tahmini 60.000.
• Kanser riski çalışmaları zaman baskısı nedeniyle yapılmadı.
• Üreme toksisitesi testleri güvenilmez bulundu.
• Üretimde DNA kontaminasyonu ve iki farklı versiyon farkı tespit edildi.

En kritik vurgusu ise şuydu: “Lipid nanopartiküllerin (mRNA’yı taşıyan madde, yani LNP(*) teknolojisi) toksisitesiyle ilgili kritik çalışmalar” da eksikti.

Dr. Pieter Cullis(*) tarafından uzun yıllar çalışılan LNP’ler, “Covid-19 hastalığına” karşı koruma sağlayacak mRNA sıvılarında da taşıyıcı olarak görev yapacaktı.

Bu teknolojiyle ilgili ilk önemli deneyim, Cullis’in şirketi Acuitas’ın 2017’de Zika virüsü için LNP kapsülleri hazırladığı dönemde yaşandı. O dönemde adını RNA’dan alan ModeRNA ile işbirliği yapıldı. Böylece Moderna’nın klinikteki beş ürününden dördü “aşı” haline geldi.ModeRNA, Zika veya influenza aşısı geliştirmek için Peter Cullis’ten mRNA’nın LNP ile paketlenmesini istedi. Bu sayede belirli virüse ait proteini kodlayan haberci RNA üretilecek ve işbirlikçilere gönderilecekti. Bu çalışmalar kısa süre sonra BioNTech’in dikkatini çekti. Acuitas, 2018-2019 yıllarında BioNTech ile çalışmaya başladı. Ardından 2020’nin başlarında pandemi gündeme geldiğinde BioNTech, bir grip aşısı projesi kapsamında Pfizer ile işbirliği içindeydi.

2020 yılının Ocak ve Şubat aylarında COVID-19 salgın hâline geldi. Cullis’in ifadelerine göre, “Sonunda lipid nanopartiküllerimiz, Pfizer ve BioNTech’in geliştirdiği COVID-19 aşısına dahil oldu.”Tasarıma göre LNP’ler, vücudun bağışıklık sistemi tarafından hızlıca bozulup tespit edilmesini önlemek için mRNA’yı saran lipit kabuklardı. Yani LNP’ler mRNA’nın kendisi değil, sadece onu taşıyan zarftı.Hem Pfizer hem de Moderna’nın COVID-19 aşıları, mRNA spike protein dizilerini insan hücrelerine ulaştırmak için bu LNP’leri kullandı. Hücreler mRNA’yı aldığında, bağışıklık tepkisini tetikleyen spike proteinini üretmeye başladı.

TEHLİKENİN FARKINDAYDILAR

Eğer LNP’lerin kendi toksisitesi (inflamasyon, doku hasarı, potansiyel genetik etkileşimler) yeterince test edilmezse ve mRNA’nın etkisiyle birleşirse, öngörülemeyen sorunlar ortaya çıkabilirdi. Anlaşılan, Dr. Sterz’in konuşmasında işaret ettiği sorunlar tam da bu şekilde yaşanmış ve etkileri hâlâ tam olarak bilinmeyen veya önlenemeyen sonuçlara yol açmıştır.

Sonuç olarak; Alman Federal Meclisi’nde Dr. Helmut Sterz’in itiraflarıyla ortaya çıkan tablo şudur: İnsanların üzerine atılarak ölüm ve yaralanmalara neden olan o görünmeyen bombanın (mRNA/LNP) mucidi Dr. Pieter Cullis’tir. Bombayı atan ise müşterileri olan Moderna ve Pfizer/BioNTech’tir. İnsanları kobay olarak kullanan, yani bombanın finansmanını sağlayan Bill Gates çevresi; atılma talimatını veren ise DSÖ’dür.

İnsanlara mRNA/LNP ile verilen hasar, Siyonist İsrail/ABD’nin Gazze, Lübnan, İran’a ve hatta Hiroşima ile Nagazaki’ye attığı atom bombalarının yanı sıra Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarından çok daha fazladır.

FEDERAL MECLİSTE GÜNAH ÇIKARTMA

Bu arada BioNTech’in merkezi, PCR testiyle varlığı bile kanıtlanamayan salgının viral hale geldiği yer olan Angela Merkel’in ülkesi Almanya’dır. Bu nedenle bu felaketin konuşulacağı yer Federal Meclis değil, Nazilerin yargılandığı Nürnberg Mahkemeleri’dir.

Eğer meclis üyeleri gerçekten dünyada yaşanan en büyük felaketi açığa çıkarmak istiyorlarsa, o mahkemeleri yeniden kurmalıdır.

ÖNEMLİ NOT: mRNA/LNP teknolojisiyle yapılan bilimsel çalışmalara karşı değilim. Karşı olduğum şey, bu teknolojinin salgın bahanesiyle toplu halde insanların kobay olarak kullanılmasıdır.

Dr. Sterz’in video olarak paylaşılan konuşmasının tamamı;

“Soru: Dr. Sterz, siz Pfizer Avrupa’da baş toksikolog olarak çalıştınız, doğru mu?”

Dr. Helmut Sterz:
“Evet, bu doğru. Orada ilaç güvenliği amacıyla yapılan tüm hayvan deneylerinden sorumluydum.”
Soru soran üye:
“Teşekkürler. Sorularım Pfizer/BioNTech’in Comirnaty aşısıyla ilgili.”

Dr. Sterz:
“Comirnaty’nin onay sürecini inceledim. Normalde bir ilaç için gereken toksikolojik çalışmaların büyük kısmı ya hiç yapılmadı ya da yetersiz yapıldı. Özellikle karsinojenite çalışmaları (kanser yapma riski testleri) tamamen atlandı. Bunun nedeni ‘zaman kısıtlaması’ olarak gösterildi. Bence bu çok endişe verici ve aynı zamanda üzücü. Alternatif herhangi bir inceleme de yapılmadı.”

Dr. Sterz (devam):
“Üreme toksisitesi çalışmaları (gebelik ve fetal gelişim) ise sıçanlarda yapıldı ama o kadar yetersiz ve hatalıydı ki, insanlardaki risk değerlendirmesi için hiçbir güvenilir veri sağlamıyor. Bu çalışmaların değeri sıfırdı. Ayrıca lipid nanopartiküllerin (mRNA’yı taşıyan madde, yani LNP teknolojisi) toksisitesiyle ilgili kritik çalışmalar da eksikti.”

Dr. Sterz:
“Toplamda on adet önemli toksikolojik çalışma ya hiç gözden geçirilmedi ya da onaydan önce ve sonra yeterince değerlendirilmedi. Klinik denemelerde kullanılan yüksek saflıkta versiyon ile halka verilen versiyon arasında büyük fark vardı. Üretim sürecinde ucuz Escherichia coli  bakterisi kullanıldı ve bu, aşıda ağır bakteriyel DNA kontaminasyonuna yol açtı. Bu da ciddi kanser riski taşıyor.”
Dr. Sterz:
“Pfizer’in kendi ilk raporlarında ilk iki ayda bile 1.200’den fazla şüpheli ölüm kaydedilmişti. Almanya’da Paul Ehrlich Enstitüsü’ne 2.133 ölüm bildirildi. Amerika’daki VAERS sistemindeki gibi bir subnotifikasyon (eksik bildirim) faktörü olan yaklaşık 30’u uygularsak, gerçek rakam Almanya’da 60.000 civarında olabilir. Bu, kabul edilemez bir durum.”
Dr. Sterz:
“Normal düzenleyici prosedürlere göre Comirnaty asla onaylanmazdı. Bu hız ve eksiklikler ancak son derece ölümcül bir virüs için (örneğin Ebola gibi) düşünülebilirdi, grip benzeri bir hastalık için değil. Bu toplu aşılama kampanyası, yasaklanmış insan deneyi (verbotene Menschenversuche) niteliğindeydi. Yaralanmalar ve ölümler ancak piyasaya sürüldükten sonra takip edilmeye başlandı.”
Dr. Sterz (sonuç kısmı):
“Bu yüzden Comirnaty’nin piyasadan kaldırılması gerekirdi. Doğum oranlarındaki düşüş, kanser vakalarındaki artış ve diğer yan etkiler göz önüne alındığında, bu bir ‘aşılama trajedisi’dir. Dünya çapında milyonlarca mağdur var.”
Soru soran üye:
“Teşekkür ederim.”
(Salon genel çekimi, video bitiyor.)

Nihayet 1800'lerin sonlarına doğru Heinrich von Treitschke (1834-1896) ve Houston Stewart Chamberlain (1855-1927) gibi düşünürler bunu ırksallaştırdı: “Töton ırkı”(*), insanlığın kurtarıcısı olmak üzere İlahi Takdir tarafından seçilmiş.” olduğunu söylediler.

Aslında Adolf Hitler (ö. 1945) bu dünya görüşünü miras aldı. Nadiren, “seçilmiş” dedi ama sürekli olarak, “İlahi Takdir” ve “kaderi” hatırlattı.

Nazi propagandasında, Almanya -ve Hitler'in kendisi- dünyayı temizlemek için, “İlahi Takdir tarafından seçilmişti.”

Ve sonra sürpriz geldi: Antisemitistler, Yahudileri ırksal olarak üstün olduklarına inanmakla suçladılar; oysa aslında bu ırkçı seçilmişlik versiyonu bir Alman icadıydı. Bu bir yansıtmaydı: Almanya'nın Yahudilere tuttuğu bir aynadan ibaretti. Yaşananlar İncil'in ahlaki antlaşmasının milliyetçi bir mite dönüşmesinden başka bir şey değildi.

Sonra bu mitin suçu ilk kurbanlarına atıldı. Modern Avrupa'da “seçilmişlik”in trajik ironisi de budur: Alçakgönüllülükle doğan bir fikir, tam tersi olarak yeniden doğdu. “Seçilmişlik” hikayesi, inancın nasıl ideolojiye dönüştüğünün hikayesidir.

Ve gururu dizginlemeyi amaçlayan bir fikir, onu meşrulaştırmak için kullanıldığında, sonuçlar felaket oldu.

Yahudilik bir ırk değildir, yalnızca dini inançtır. Dolayısı ile İsrail’de bir Yahudi devleti olamazdı. Bu çerçevede “seçilmişlik” ilk kez  ateist olduğu bilinen Theodor Herzl tarafından uydurulmuştur.

Yahudilerin bir milliyet olmadığı göz önüne alındığında, İngiliz Kraliyet Yabancı Göçü Komisyonu tarafından Yahudi Milliyetçiliğinin ne olduğu soruldu. Herzl, kendi görüşüne göre bir ulusun, “ortak bir düşman tarafından bir arada tutulan, tanınabilir bir uyum içindeki tarihsel bir insan grubu” olduğunu söyledi -ardından ona Yahudilerin düşmanlarının kim olduğunu sordular. “Anti-Semitistler” dedi.

O zamandan beri Siyonistler Yahudilik için daha uygulanabilir bir tanım bulamadılar.

Bu ayrımcılık kurban olarak Yahudileri seçti. Seçilmişliğin üzerine üşüşen sayısız  düşünceler ile Yahudiler bir daha yerinden kalkamadı. Yahudi olduğu için, zulüm gören ve zulmü yaşamadığı halde anlatılanlara karşı güvenlik kaygısı yaşayan herkes bu düşünceden istifa etmeye başladı.

Laikler de Yahudiliğin, “seçilmişliği” konusunda sessiz kaldılar. Çünkü Yahudilerin varlığını yalnızca dini inançlarının vazgeçilmezi olarak görmek istemediler. Siyonistlerin Yahudiler için uydurduğu, “seçilmişlik” işlerine geldi ve kendilerini korumak adına herhangi bir alternatif bulmadılar. (Devam edecek)

(*) Töton Irkı; Latince: Teutoni veya Teutones, Almanca: Teutonen), MÖ 4. yüzyıldan itibaren Jütland'da yaşamış bir halk. Başta Strabon ve Marcus Velleius Paterculus olmak üzere çeşitli Yunan ve Romalı kaynaklara göre bir Cermen ırkıdır. 2. yüzyılda günümüz Fransa'sında Romalılara karşı savaşmışlardır.

Dünya, son 300 yılda yaşadığı savaşların, terörün, darbelerin ve ekonomik krizlerin merkezinde yer alan Siyonizm’e karşı artık açık bir mücadele sürecine girmiştir.

Bugün gelinen noktada, bu karşı duruşun güçlenmesinde yalnızca siyasi gelişmeler değil; aynı zamanda küresel sistemin sürdürülemez hale gelmesi de etkili olmuştur. Siyonist yapıların dünyayı teopolitik(*) bir zeminde geri dönüşü olmayan kanlı bir sürece sürükleme çabaları ve buna eşlik eden teknoloji yarışında İsrail ve ABD’nin, yükselen Çin’in gerisinde kalması bu kırılmayı hızlandırmıştır.

(*) Teopolitik; din ve siyasetin iç içe geçtiği, dini inançların, sembollerin ve eskatolojik (kıyamet/son dönem) beklentilerin uluslararası ilişkiler, güvenlik ve devlet politikaları üzerinde araçsal olarak kullanılmasıdır. Modern dünyada güç mücadelelerini, savaşları ve ittifakları dini motiflerle meşrulaştıran stratejik bir analiz yöntemidir.

Ancak asıl kırılma noktası, Siyonizm’in yıllardır kullandığı çatışma üretme gücünü kaybetmesidir. Mezhep ayrılıkları, etnik farklılıklar ve ideolojik bölünmeler üzerinden yürütülen stratejiler artık eskisi kadar etkili değildir.

Bu süreçte dikkat çeken bir diğer önemli gelişme ise, Yahudi hahamların bir kısmının açık şekilde Siyonizm’e ve İsrail politikalarına karşı tavır almasıdır. Bu durum, Siyonizm’in uzun yıllar boyunca antisemitizm söylemi arkasına saklanarak yürüttüğü meşruiyet zeminini ciddi şekilde sarsmıştır. Artık geniş kesimler tarafından, Siyonizmin Yahudi inancını temsil etmediği daha açık görülmektedir.

Benzer şekilde, “İbrahimi dinler” ve “dinlerarası diyalog” adı altında yürütülen faaliyetlerin de yalnızca dini değil, aynı zamanda siyasi bir proje olduğu anlaşılmıştır.

Bugün gelinen noktada, dinleri araçsallaştıran bu yapının geriye bıraktığı şey; ideolojik ve baskıcı bir sistemdir.

Türkiye özelinde bakıldığında ise; Türk-Kürt, Alevi-Sünni, sağ-sol, laik-anti laik gibi yıllardır çözülemeyen çatışma alanlarının arka planında da aynı zihniyetin etkisi olduğu görülmektedir.

Uzun yıllar boyunca küresel güçler tarafından yönetilen ve birbirine bağlı yapılar üzerinden sürdürülen dünya düzeni artık çözülme sürecine girmiştir. Bu düzenin sahadaki en görünür figürlerinden biri olan Netanyahu’nun son açıklamaları da bu çözülmenin bir göstergesidir.

Netanyahu, 11 Nisan 2026 tarihinde yaptığı paylaşımda şu ifadeleri kullanmıştır:
“Benim liderliğim altındaki İsrail, İran’ın terör rejimi ve onun vekilleriyle; onları uzlaştıran ve kendi Kürt vatandaşlarını katleden Erdoğan’ın aksine, savaşmaya devam edecektir.”

Bu açıklama, klasik ayrıştırma stratejisinin bir devamı niteliğindedir.

Amaç; Türkiye içindeki fay hatlarını yeniden harekete geçirmek ve bölgesel çatışmayı derinleştirmektir.

Ancak bu kez beklenen sonuç ortaya çıkmamıştır.

Kürt asıllı Türkiye Cumhuriyeti ve ABD vatandaşı araştırmacı, yazar ve akademisyen Edip Yüksel’in verdiği yanıt, bu değişimin önemli bir göstergesidir. Yüksel, yaptığı açıklamada Netanyahu’ya şu ifadeler ile yanıt vermiştir:

“Ben bir Kürdüm ve Erdoğan’ı yolsuz bir lider olarak görüyorum. Sosyal medyada politikalarını ve yolsuzluklarını eleştirdiğim için bana yaklaşık 30 dava açtı.

Ancak muhalif bir Kürt olarak, evleri, hastaneleri ve okulları bombalayan, soykırım yapan ve bebek katili bir savaş suçlusu olarak gördüğüm Siyonist birinin yanında asla yer almam.

Siyonist yapı küresel bir kanserdir, insanlık için varoluşsal bir tehdittir.

İnsanlık Siyonizm’e karşı birleşmiştir.

Türkler ve Kürtler, Epstein sınıfı ve Siyonist Yahudi üstünlükçülüğüne karşı birleşmiştir.”

Bu açıklama, artık klasik ayrıştırma politikalarının etkisini yitirdiğini göstermektedir.

Bugün gelinen noktada tartışma, Erdoğan gibi kişiler üzerinden değil; sistemler ve ideolojiler üzerinden yürümektedir.

Ve görünen odur ki:

İnsanlık, ayrıştıran değil birleştiren bir çizgide yeniden konumlanmaktadır.

İşte bu bağlamda, Diyarbakır’da uzun yıllar gazetecilik ve yazarlık yapan İhsan YAŞAR ile görüştüm. YAŞAR, sözlerini şöyle paylaştı:

“Siyonizm’in borazanlarının ağızlarına pelesenk ettiği ‘Yeni Dünya Düzeni’ illüzyonu, insanlığı zihinsel ve fiziki olarak işgal edip köleleştirme projesi, Filistin’in Gazze direnişiyle ifşa olmuştur. Siyonizm’in gerçek yüzünü insanlık, tüm vahşetiyle Gazze’de, Lübnan’da ve İran’a yönelik saldırılarda görmüştür.

Artık insanlık tarihi, Gazze savaşı öncesi ve sonrası olarak yazılacak ve okunacaktır.

Siyonizm’in emrindeki yapıların, insanlık, medeniyet, hak, hukuk ve adalet adına hiçbir değer tanımadığı bu saldırılar sırasında anlaşılmıştır.

İsrail’in gerçekleştirdiği katliamlara karşı çıkan herkesi ‘antisemitist’ diye etiketleyerek itibarsızlaştıran, tutuklayan ve öldüren ‘Epstein zihniyetli’ Siyonizm, insanlık için çağımızın en büyük tehlikesidir.

Bu tehlikeyi bertaraf etmek için dünyanın bütün halkları; Türk, Kürt, Arap, Fars, İspanyol, Çinli, Rus, İngiliz, Japon vb. birleşmelidir.

Bu cennet dünya bizimdir, hepimizindir.

İblis zihniyetli Siyonizm’e karşı, insanlık onuruna sahip tüm insanların ‘fakat’ demeden; dünyamızı cehenneme çevirmek isteyen, kanımız ve canımız üzerinden servetlerine servet katan bu katillere karşı birleşmesi gerekmektedir.

Bu mücadelenin artık iki tarafı vardır: Bir tarafta bütün insanlık, diğer tarafta ise insanlığın karşısında duran satanist, Epstein zihniyetli, katil ve cani bir ideoloji olarak Siyonizm…”

Diyarbakır’dan İhsan YAŞAR da insanları, ülkeleri ayrıştırarak çatıştıran ve yöneten Siyonistlerin yolun sonunda tüm insanlığı karşılarında bulduğunu anlatıyordu.  

Son olarak; Türk, Kürt ve Ermeni Yahudi olabilir. Ancak Siyonist olamazlar.  

Siyaset sahnesi bazen bir ideolojiler çatışması değil, bir kişilikler tiyatrosu haline gelir. Donald Trump tam da bu sahnenin en dikkat çekici aktörlerinden biridir. Onu anlamak için yalnızca politikalarını değil, davranış örüntülerini, duygusal tepkilerini ve kendilik algısını da incelemek gerekir.

Ancak burada kritik bir sınır var: Bu yazı bir tanı koyma girişimi değildir. Aksine, DSM-5’te tanımlanan kişilik örüntüleri ile kamuya açık davranışlar arasındaki fenomenolojik benzerlikleri irdeleyen bir çerçevedir.

1. “Ben en iyisiyim”: Grandiyözite ve Narsisistik Yapılanma

Trump’ın söylem repertuarı dikkat çekici bir tekrar içerir:

“En büyük”, “en başarılı”, “kimsenin yapamadığını yaptım.”

DSM-5’e göre Narsisistik Kişilik Özellikleri şu çekirdek unsurları içerir:

Grandiyöz öz-değer algısı.

Sınırsız başarı/fantezi temaları.

Aşırı beğenilme ihtiyacı.

Empati eksikliği.

Eleştiriye karşı hassasiyet.

Trump’ın miting söylemlerinde başarıların sürekli kendine atfedilmesi, başarısızlıkların ise dış faktörlere yüklenmesi bu kriterlerle yüksek örtüşme gösterir.

* Klinik dilde bu, “grandiyöz self organizasyonu” olarak da yorumlanabilir.

2. “Suç benim değil”: Dışsallaştırma ve Savunma Mekanizmaları.

Seçim süreçleri ve kriz anlarında Trump’ın sıkça başvurduğu bir model vardır:

Sorumluluk dışarıya yönlendirilir.

Psikodinamik açıdan bu durum:

Dışsallaştırma (externalization)

Yansıtma (projection) savunma mekanizmalarıyla açıklanır.

DSM-5’te özellikle Küme B kişilik yapılanmaları (Cluster B) içinde bu tarz savunmalar sık görülür.

* Klinik karşılığı:

Ego bütünlüğünü korumak için içsel çatışmanın dış dünyaya aktarılması.

3. Twitter Başkanlığı: Dürtüsellik ve Disinhibisyon

Trump’ın Twitter dönemindeki iletişim tarzı, klasik politik filtreden oldukça uzaktır.

DSM-5 Boyutsal Kişilik Modeli’nde:

Disinhibisyon (ketlenmenin azalması)

Dürtüsellik (impulsivity) şu özelliklerle tanımlanır:

Sonuçları düşünmeden hareket etme

Anlık duygularla karar verme

Sözel kontrolün zayıflaması

Gece atılan ani tweetler, hızlı söylem değişimleri bu başlık altında değerlendirilebilir.

* Bu özellikler özellikle:

Borderline, Antisosyal spektrum ile kısmi örtüşmeler gösterebilir (tanı koymadan, yalnızca fenomenolojik düzeyde).

4. “Ya bizdensin ya düşman”: Splitting (Bölme) Mekanizması

Trump söyleminde gri alanlar neredeyse yoktur. Dünya ikiye ayrılır: Sadıklar ve Düşmanlar.

Bu bilişsel yapı psikodinamik literatürde:

Splitting (bölme) olarak tanımlanır.

DSM-5 bağlamında bu:

Nesne sürekliliğinde zorluk

Karmaşık gerçekliği basitleştirme ile ilişkilidir.

* Klinik olarak bu durum:

“İyi nesne / kötü nesne ayrımı” şeklinde erken dönem savunmalarla bağlantılıdır.

5. Empati, Manipülasyon ve Kitle Bağı.

Trump’ın eleştirilmesine rağmen güçlü bir kitle desteği oluşturabilmesi, psikopatoloji ile açıklanamayacak kadar karmaşık bir fenomendir.

Burada devreye giren unsurlar:

Duygusal rezonans kurabilme.

Basit ve doğrudan dil.

“Biz vs onlar” anlatısı.

DSM-5 dışı ama klinik olarak önemli bir kavram:

* Karizmatik liderlik + narsisistik çekim alanı.

Bu yapı:

Takipçilerde özdeşim.

Liderde merkezî güç algısı oluşturur.

Sonuç: Patoloji mi, Adaptasyon mu?

Trump’ın davranışları, DSM-5’te tanımlanan birçok kişilik özelliğiyle kesişim noktaları barındırır:

Narsisistik özellikler; Grandiyözite.

Küme B savunmaları; Dışsallaştırma, splitting

Disinhibisyon; Dürtüsel iletişim.

Ancak kritik soru şudur:

Bu bir psikopatoloji mi, yoksa modern siyasetin ödüllendirdiği bir adaptasyon mu?

Belki de Trump fenomeni, bireysel bir kişilikten çok daha fazlasıdır:

Çağın, medyanın ve kitle psikolojisinin ortak üretimi olan bir “PSİKOPOLİTİK yapı”.